Weerzien in Mexico, de Sea of Cortez.

Het is kort voor kerst. Jolande en Richard hebben Nederland, dochter en familie en niet te vergeten het internet voor drie weken kunnen los laten. Het weerzien is weer intens, net als toen in Anchorage en Tahiti. Samen gaan we de Sea of Cortez en het schiereiland verkennen. Net als voorheen willen ze walvissen en dolfijnen zien. Volgens ons hebben ze die al lang gezien, maar ok……… Voor ons mag er ook wel wat verrassends zijn. We zijn heel benieuwd wat de Sea of Cortez te bieden heeft.

Walvishaaien zouden er moeten zijn. Reuzen zijn het en mogelijk kun je er mee zwemmen. Nee niet mee spelen, daar zijn de verhoudingen tussen ons en hen te verschillend voor, maar er mee snorkelen dat zou cool zijn. Verder zijn we er snel achter dat het weer beslist tegen kan zitten. Het is niet alleen regelmatig koud, maar een harde venijnige noordelijke wind met de daarbij korte hoge golven, plaagt ons lange tijd. Te vaak is het vier dagen noordenwind, anderhalve dag windstil en voor de rest van de tijd westenwind. Hopeloos om snel naar het noorden te trekken en keer op keer stellen we onze plannen bij. We komen dan ook niet verder dan Punto Evaristo, nog geen vijftig mijl van La Paz. Voor ons gevoel moeten we veel opgeven. Maar de belevenissen zijn er niet minder om.
In rap tempo kunnen Jolande en Richard dingen van hun bucketlist schrappen.

Zoals ze zelf schreef:
Ik zit in de zon op de voorpunt van de boot en tuur over het water, pelikanen duiken en vliegen om ons heen. Eigenlijk weet ik helemaal niet waar ik op moet letten, ook Trees en Jan hebben geen idee hoe de walvishaaien te herkennen zijn. We gaan naar de hoek waar de kleine bootjes ook zijn. Via radiocontact met een andere zeilboot een paar honderd meter van ons vandaan, horen we dat zij er al eentje gezien hebben....die zal vast wel weer weg zijn als wij er zijn, meestal hebben wij niet zoveel geluk... Vlak naast de boot drijft iets grijs....jakkes een vuilniszak op het water....

En dan opeens zien we een witte onderkin en een mond die opengaat, we botsen bijna tegen het enorme dier, die met zijn ruim tien meter lengte, recht naar beneden in het water hangt. En aan de oppervlakte naar eten hapt. Richard en Jan pakken de onderwatercamera en springen in het water...Trees legt de boot stil, al snel komt er een bootje met toeristen en snorkelen allerlei mensen om hem heen. Heel dichtbij....hij lijkt zich er niet van bewust.

Ik heb mezelf ook in mijn snorkelpak gehesen en als Jan terugkomt om Trees achter het stuur af te lossen, pak ik zijn snorkel en spring, na herhaald aandringen van Jan ook in het diepe water. Wij zwemmen naar Richard en de walvishaai en snorkelen bij dit immense dier, dat heel dichtbij is en je absoluut niet in de weg wilt zitten! Om hem heen allemaal kleine vissen. Het is een prachtig dier in de vorm van een haai en een houding van een onschuldig walvisje. Het hele lijf zit vol met witte stippen, reusachtige kieuwen die ritmisch bewegen en vooral die enorme bek.

Het dier eet krill, wat in bulk aan de oppervlakte drijft. Jammer voor ons is dat krill ons ook wil op eten. Ze bijten ons overal. Vooral op je lippen. Au…..
Terug op de boot blijken de opnames geweldig goed gelukt. Opgewonden door deze unieke ervaring varen we verder. Even later zwemt er weer een kolos vlak naast. Als we over twee weken terugkomen in La Paz zullen we deze spot zeker nog eens bezoeken....

Kerst 2016,
De wind is gaan liggen en we hebben ons kerstontbijt in de kuip. Compleet met een Hollands kerstbrood, gedoneerd door Dental Noord. Richard duikt met Trees en Jan het water in, om de onderkant van de boot schoon te maken.

We zijn uitgenodigd op een grote catamaran om kerst te vieren. Samen met de bewoners van zeven andere boten. Met fenders tussen de boten liggen vijf boten aan elkaar vast. De SantanA doet hier niet aan mee, wij varen met de bijboot naar hen toe. Iedereen neemt wat eten mee, er is een rijk gevuld buffet. Met twintig man hebben we een gezellig, bijzonder feest, zo dobberend aan een anker in een baaitje in de zee van Cortez. We zijn vroeg begonnen en het is om vijf uur al donker, we hebben het gevoel dat het laat in de avond is, als we om acht uur terugvaren naar onze boot. Over een paar dagen is het oudjaar.....moeten we dan echt opzitten tot middernacht? We kunnen natuurlijk ook gewoon het Nederlandse nieuwjaar vieren....om vier uur in de middag de champagne open en op tijd naar bed.......

De wind is eindelijk gekalmeerd, onze Australische medezeilers zeggen de zon ook per expresse besteld te hebben. Van de zeven boten waarmee we kerst vierden, zijn er nog vijf over. Gezamenlijk varen we de baai uit....en zowaar op de hoek één streepje 3G. Ik plaats met enige moeite mijn blog en chat wat regels met Melanie.....en weg is het signaal weer.

Boven onze eilanden liggen twee rotsen, Los Islotes, hier huist een zeeleeuwen kolonie. Het bijzondere is dat je bij hen kunt snorkelen en dat ze dan met je komen spelen. Omdat zeeleeuwen meestal in kouder water verblijven is dit een unieke kans. Eigenlijk dachten we dat de stroming te sterk zou zijn, om op volle zee te kunnen snorkelen, maar onder de beschutting van de rotsen valt het eigenlijk wel mee. Bovendien zijn er al bootjes met toeristen en zijn er al mensen in het water. Vlak bij de rots is het niet zo diep en we laten allemaal ons anker zakken, met de bijboot gaan we naar de boeien voor de rots. De zeeleeuwen brullen en liggen op de met vogelmest doordrenkte witte rotsen. Als Trees de dinghy aan de boei vastknoopt duikt er al een zeeleeuw over haar handen. Omdat ik niet zo handig ben met het weer in de dinghy klimmen op volle zee, heb ik eigenlijk besloten om het tafereel vanuit de bijboot te beleven. Trees overtuigt me echter, dat ik deze once in a life time ervaring mezelf niet mag ontzeggen....bovendien moet ik mijn duikende zussen toch wat te vertellen hebben. Ik zet m’n duikbril op en trek mijn flippers aan en laat me achterover plonzen.

En ik val, samen met de anderen, in een hele bijzondere wereld. Onze vingers tot vuisten......er zijn al wel eens vingers afgehapt, zegt men, snorkelen we tussen de spelende zeeleeuwen. Zo lomp als ze zijn boven water, zo sierlijk en lenig zijn ze onder water. Een enkeling duikt wat dieper voor een close encounter. Trees heeft opeens een jong op haar rug, die denkt dat ze haar moeder is....
Na ruim een uur, komen er weer boten vol toeristen. Tijd om verder te gaan.

Wat een ervaring, top of the list, stelt Richard....beter dan zwemmen met de walvishaai, vorige week en de haaien en roggen in Tahiti..... Wij weten het niet.....het is allemaal heel bijzonder...

We ankeren met zijn allen, 25 mijl noordelijker, in een prachtige baai bij Isla San Francisco. Het is oudejaar 2016,

Trees en ik maken een kipschotel en taart. Jenny van de catamaran Full Monty, is jarig, met dertien man vieren we haar verjaardag en oudejaar op hun boot. De mannen spelen gitaar en zingen, de vrouwen dansen op vier vierkante meter, in korte broek op blote voeten. Zo zingen, drinken en dansen we ons het nieuwe jaar in. Wat een jaarwisseling, .. dertien mensen uit alle hoeken van de aardbol, die hierna ieder weer ieder een andere kant op gaan, maar toch heel intiem. Geen vuurwerk, maar gewoon een spetterend feestje.

Ondanks dat we pas na enen ons bedje in rolden, zijn we toch om half negen alweer onderweg. De zon laat zich eindelijk weer zien. We passeren Isla Coyote, een klein eilandje waar vissers families wonen. We ankeren bij San Evaristo, op het schiereiland Baja, we zijn weer in de bewoonde wereld. Op het strand huisjes. We wandelen het dorpje door, er is een aftands schooltje, een kapelletje en een winkeltje, open op deze nieuwjaarsdag en zondag, waar we wat inkopen doen. Verder is er een heel leuk restaurantje. We lunchen daar samen met enkele van onze zeilvrienden, die ook naar deze plek zijn gekomen. De lijst is beperkt en bijna alles is uitverkocht, we bestellen marlin quesadilla's. Het zoontje wordt nog snel naar het winkeltje gestuurd en komt terugrennen door het zand, met wat verpakkingen tortilla's. De volgende die binnenkomen krijgen te horen dat de marlin ook is uitverkocht.... Bij binnenkomst zagen we een boot met de Nederlandse vlag. Het blijkt de Witte Raaf, zeilers die Trees en Jan kennen van hun blog en die al aan het zeilen waren, toen Santana nog gebouwd moest worden. Ze hebben hen echter nog nooit ontmoet. 's Middags schuift Joanneke met haar bijboot langszij. "Gelukkig nieuwjaar" roept ze enthousiast..... ze zijn in jaren geen Nederlanders tegen gekomen. Later in La Paz praten we verder , of we al jaren vrienden zijn, zo vertrouwd. Bijzonder toch!

We willen de once in a lifetime ervaring met de zeeleeuwen graag een twice in a lifetime maken en gaan weer langs bij de rotspartij waar we enkele dagen geleden ook waren. Tenslotte is het veel behaaglijker weer dan vorige keer en is ook de zee kalmer.... we zijn later dan de vrijdag en de bootjes met dagtochtjes vanuit La Paz zijn er allemaal al....wel honderd mensen in het water....en de zeeleeuwen....die genieten van het zonnetje op de rotsen en weigeren het water in te komen.....Dit is Mexico en daar houd je siësta...al die arme toeristen, kapitaal betaald voor deze topattractie, misschien wel zeeziek geworden en geen zeeleeuw die mee wil werken. We hebben het snel gezien, de vorige keer was dus toch een once in a life time.... we halen het anker weer op na de lunch en varen verder richting La Paz. Vlakbij de boot springen de roggen meters uit het water, we hebben het al eerder gezien, op afstand, met spanning wachten we een herhaling van de act.

We vinden een ankerplaats bij Puerto Balena. Een kleine baai, waar we samen met een andere zeilboot liggen. We barbecueën op de cobb op het achterdek en bekijken de schitterende rots formaties om ons heen. Alsof we op de set van een nieuwe Disney film zijn beland. Zoals elke dag hier gaat de zon magisch onder. We horen telkens plonzen in het water, vanwege de BBQ is de dekverlichting nog aan. Het licht trekt hele wolken plankton naar de oppervlakte. De plonzen die we horen zijn de manta's, duivelsroggen, die op de plankton af komen. Jan ziet in eerste instantie rare schimmen in het water. Maar dan…We schijnen met lampen op het water om het beter te zien.....en dan komen ze! Een grote school van zeker dertig van deze sierlijke vissen, met hun spanwijdte van bijna een meter, komen op de boot af vliegen en duiken in de kluwen plankton. Met open bekken vliegen ze over de waterspiegel. Ze blijven komen en gaan in hun vliegende dans door het water... we filmen en fotograferen met alles wat we vinden kunnen in het donker. Dit gaat een magisch uurtje door, zelfs als we het licht uit doen en uiteindelijk naar binnen gaan, horen we de roggen nog plonzen.

Als wij onze laatste baai verlaten passeren we Punto Lobos, een rots met opnieuw een groep zeeleeuwen, we varen er langzaam omheen, een groepje zeeleeuwen ligt te drijven op hun rug in het water, flippers omhoog!

Omdat we ook nog een weekje met de auto willen toeren, keren we weer terug naar La Paz. Is het echt nog maar twaalf dagen geleden dat we hier vertrokken, het lijkt wel een maand.
We slenteren weer langs de boulevard. Lunchen op een terrasje en bespreken een auto vanaf morgen en de haven vanaf overmorgen.

Voordat we ons bewust waren van de bucketlist hadden wij al één ding op ons lijstje staan....ooit wilden wij in februari terug naar Mexico, omdat dan de grijze walvissen in de baaien aan de Pacific kant van Baja komen bevallen. Deze vakantie is dus eigenlijk te vroeg gepland. Even was er hoop dat het ging lukken, omdat sommige websites het over eind december hadden. Maar iedere keer als we informeerden wist men niet of ze al aangekomen waren vanuit Alaska....het is vroeg, echt te vroeg...
Bovendien is de baai van San Ignatio te ver rijden....okay we moeten het voor nu maar vergeten.

Na wat inkopen laten we Mulegé achter ons. Trees had een binnendoor weg uitgezocht om terug te rijden. We nemen de afslag naar San Isidro. Een gravelweg vol met dikke stenen, die steeds slechter wordt. Het zit me niet lekker, wat we de huurauto aandoen. Bovendien schiet het niks op. Deze weg moeten we wel honderd kilometer volgen. Hoe avontuurlijk het ook is, besluiten we na acht kilometer toch maar om te keren. Na de lunch in Loreto lopen we langs een bedrijf dat toeristische excursies organiseert. Een meisje komt naar buiten en Jan vraagt nog maar eens of ze een idee heeft of de walvissen al gesignaleerd zijn.

Ja zegt het meisje, er zijn er een paar gezien in Adolfo Lopez Mateos....Nooit van gehoord, waar is dat? Drie uur rijden van hier.... Laat maar, ze heeft ons vast verkeerd begrepen, dat zijn vast de walvissen in de Sea of Cortez. We rijden verder naar de volgende stad en dan ziet Jan een bord richting Adolfo Lopez Mateos, 35 km verder en het walvisteken bij de naam. Had dat meisje het daar dan over? Zou het dan toch gaan lukken? We volgen de borden naar de baai. Het is al het eind van de middag. Ik had al eens gelezen dat je de tochten moest reserveren, maar dat valt mee. De mensen komen op je af om de tour te verkopen. Terwijl we onderhandelen zien we vlakbij een walvis spuiten.
De walvissen beginnen te komen, horen we, momenteel zijn er één mannetje en twee vrouwtjes met ieder een jong, de laatste is net geboren

We stappen in de boot bij Luís. Al snel ontdekken we het mannetje. We volgen hem op afstand met de boot, iedere keer komt hij even boven en blaast uit, ondertussen gaat de zon onder. Luís vertelt veel over de walvissen. Op de seconde nauwkeurig weet hij te voorspellen wanneer de walvis weer boven komt. Heel handig voor de fotografen....Op de terugweg, dolfijnen....kappie belooft ze me al jaren, Luís heeft het in een uurtje voor elkaar.
Morgenvroeg half acht gaan we weer, hopelijk ontmoeten we dan een vrouwtje en haar jong.

De wekker gaat om kwart over zes, we hebben slecht geslapen van de spanning, gaan we nu echt op kraambezoek bij mama grijze walvis?? Als we buiten komen mist het.... op het water kan je geen hand voor de ogen zien. Dat wordt niks, zegt Jan....maar zo gauw laten we ons onze droom niet afnemen.

In het walviscentrum stelt Luís dat de mist zal verdwijnen, als de zon opkomt. We besluiten eerst uit te checken uit het hotel en dan een uurtje te wachten. Er steekt een windje op en de mist trekt inderdaad op. We vertrekken weer met Luís, behalve het bootje van zijn neef, zijn wij de enigen. Dat is het voordeel van het voorseizoen. Binnen tien minuten hebben we ze gevonden, mama whale en haar paar dagen oude baby. Op afstand dobberen we met hen mee. Soms blijft ze stil liggen om de kleine te zogen. We krijgen talloze kansen om te fotograferen en te filmen, of om de camera te laten zakken en het gewoon te beleven. Als de neef van Luís met zijn gasten een andere kant op gaat, op zoek naar andere walvissen, zijn we alleen, in het lage bootje, dicht bij mama en haar kalf. Ze zoogt het jong, hij duwt tegen haar lijf. Tweehonderd liter vette moedermelk drinkt hij per dag!
Uiteindelijk steekt mama tot twee keer toe haar neus recht uit het water. Wat een enorm dier. Haar rug met knobbels lijkt wel van een dinosaurus.

Al jaren bovenaan onze wens lijst....we hebben het beleefd...we waren te gast in de kraamkamer van de grijze walvis.
Na twee uur laten we hen alleen en varen terug, Luís gaat vlak langs het eiland aan de buitenkant van de baai. En dan als toetje, twee coyotes! Wat een afsluiting van onze rondtrip, voldaan stappen we in de auto en rijden de driehonderd kilometer door de woestijn, terug naar La Paz, waar SantanA op ons wacht.

Ja, Jolande had nog veel meer te vertellen. In die drie weken hebben we allemaal een hoop beleefd en dan komt onherroepelijk het moment van afscheid nemen. We kussen en omhelzen en houden het kort, de taxi wacht, Tot de volgende keer.

Grote verschillen, of toch niet?

Heerlijk.. we zijn in Mexicaanse wateren beland. Weg van de eindeloze stroom nutteloze berichten op de VHF. Weg van de om zich heen schietende US oorlogsschepen, maar op zee blijft het koud. Hoe kan dat, men had ons al lang lekker warm water en het daarbij behorende temperaturen beloofd. Wat dat betreft is er niet veel verschil met de US. Op straat is dat heel anders. Daar is het verschil met de Amerikanen enorm. We lopen Ensenada binnen om in te klaren. De Marina is netjes en is met 81 dollar per nacht behoorlijk duur. Dit verschilt weer niet zoveel , maar op straat ziet het er anders uit. Nou, in de prijs is het voorbereiden van de paperassen en het vervoer naar de Capitania inbegrepen…..Waar we ons van te voren druk over hebben gemaakt, bleek appeltje eitje, als je de portemonnee maar meeneemt. Alle kleine bedragen lopen ook op….ca 120 dollar totaal, wel voor een half jaar.

Heel goed uitkijken waar je loopt. Overal , echt overal grote en diepe kuilen in de voetpaden. Om je heen kijken en lopen tegelijk is er niet bij. Het is opletten en ook op het verkeer. Hier stoppen de auto’s niet meer voor je als je wilt oversteken. Wie niet sterk is moet wachten. Het is verdraaid verdacht hoeveel ze het ook hebben over de Dia des Muertos en al die doodskoppen op straat. We zijn extra gewaarschuwd en staan op scherp.

Wel is het in Mexico gezellig en levendig op straat, heel anders dan de USA. Jammer dat er ook meer afbraak is en heel veel meer afval. Al met al hebben we het wel naar ons zin ook omdat de prijzen in het algemeen weer tot normale proporties zijn gedaald. Voor minder dan een tientje kunnen we uit eten gaan en er een biertje bij doen. Voorheen deed dat toch echt pijn in de portemonnee en dat is over.

De stad is kleurrijk, rommelig en daar waar we komen vinden wij het wel gezellig, maar dat is alleen rond de haven. Verderop ziet het er erg droog uit en voor het eerst voelen we de warme landwind, mmmmm. Inklaren gaat veel gemakkelijker dan voorspeld door de Amerikanen, helemaal geen gezeur over een aparte Mexicaanse aansprakelijkheidsverzekering, onze eigen was voldoende, dus na 2 dagen kunnen we weer verder en dat moet wel , want de haven is veel te duur voor ons.

Een dag verder op motor ligt San Quintin, een rivierdelta waar we willen bijkomen. Het heeft wat voeten in de aarde eer we de vaargeul vinden. Daarvoor varen we , met Orca voorop, langs de rand van de zandbank en net tegen de tijd dat we het eigenlijk willen opgeven vinden we een stuk waar meer water staat en varen nu met voldoende water onder de kiel de rivier op. Later die dag komen er twee Amerikaanse zeilboten, die wij met waypoints helpen en prompt op onze verdere orders willen wachten. Hoe Amerikaans, awaiting your instructions??????

Verder zuidwaarts, bestemming Bahia Tortuga, de wind is al net zo vervelend als voorheen. Het is veel wind met nare golven of windstil met nog steeds nare golven. Het is niet anders en de meeste mijlen motorren we verder. Tortuga, of schildpad , Bay is een grote baai en we voelen ons meteen thuis. Het anker wordt in complete duisternis gedropt en zodra de heklichten aangaan komen de pelikanen en zeeleeuwen langszij. Of we vis schoonmaken,..…we moeten er wel om lachen. Hoezo gedresseerd.

In het dorpje San Bartolomé is het net als in Puerto Magdalena, Bahia Magdaléna, onze volgende stop een grote rotzooi. Overal afval, flessen, plastic, blikken, chips zakken en schijnbaar hoort dat er bij. Komt het nu bij niemand op dit centraal te verzamelen en te verbranden ? Het is de sfeer van dit land en omdat het erg droog is geeft het niet zoveel, want het gaat niet stinken. Het lijkt alsof de mensen er onverschillig onder zijn, dat hun leefomgeving zo vervuild is. Wij zijn blij dat het niet onze leefomgeving is.

Ook het vissersdorp, Puerto Magdalena stelt niet zoveel voor. Het is allemaal niet veel meer dan krotten en in elkaar geknutselde wanden. Daken worden met touwen verankerd zodat deze als dak kunnen blijven functioneren, ook na een storm. Van een afstand blijft het een romantisch gezicht. Er ankeren nog al wat zeilboten , waardoor zelfs hier een winkeltje en restaurant niet ontbreekt.

Samen met Ann en Udo eten we heerlijke Langosto en stukken Marlijn. Wat verder zo fijn is is dat het niet veel kost, nog geen tientje per persoon. Het simpele leven van deze mensen bevalt ons wel en we blijven hier een week liggen alvorens we verder naar het zuiden trekken. Bij het verlaten van Bahia Magdalena maken we voor het eerst kennis met vliegende miniroggen. Verrassend is het, roggen die proberen, wilt flapperend, uit het water op te stijgen. Vooral als het er meer tegelijk zijn is het een koddig gezicht. Vrolijk is het ook en voor ons temeer, daar we de laatste tijd niet veel Sea life gezien hadden.

Na een ritje van twee dagen komen we dan aan in Cabo San Lucas. Nog net zien we een mager walvis spuitje en verder……..hotels, hotels en hotels, visboten en als het donker wordt…DISCO boten. Met harde muziek natuurlijk, vreselijk. De haven is niet veel beter en wat er achter zit…Ach laat maar.

De volgende dag verder, er is nog steeds weinig wind voorspelt en dan kunnen we beter varen. Wat nieuw is dat de NOAA voorspellingen niet erg goed zijn . Eén dag vooruit gaat nog en voor de rest is het afwachten. Oh wee als je niet elke dag je nieuwste weer binnen haalt, dan word je verrast. Zo ook wij, eerst moeten we op ons traject naar Los Frailes vol in de remmen omdat er zomaar een hele grote walvis pal voor de boeg ligt te zonnen en dan zijn de laatste vijftien mijl plotseling heel zwaar.

Eerst waren we verbaasd waar toch al die golven vandaan komen. Geen wind te bekennen en we stampen behoorlijk. In de verte, na een kaap zie ik witte koppen op het water, vreemd. Volgens de Gripfiles zou het bijna windstil zijn. Er gaat nog steeds geen belletje rinkelen, maar het duurt niet lang meer . Alle weerelementen nemen toe en wij geven gas bij, hijsen de fok en stuiteren de golven in. Vijf en twintig knopen , soms dertig, zonder zeil liggen we stil en mét halen we net drie knopen. Water aan dek, alles zout van de spray en we moet opkruisen. Pfff hebben wij weer. Uiteindelijk duurt het tochtje anderhalf uur langer en dat valt wel mee. Wel zijn even opgefrist. Mede door de matige weersvoorspelling zijn de harde noorder winden met vooral de daarbij horende korte hoge golven een vervelende verrassing. Wordt er meer dan 15 knopen voorspeld, blijf dan maar waar je bent , op zee is het dan echt niet leuk.

Net als Caleta los Muertos heeft Los Frailes een prachtig strand. Sinds lange tijd is het water niet zo koud meer en kunnen weer eens snorkelen. Tussen de stenen zwemmen best wel veel tropische vissen, we vinden het heerlijk. Tijdens de schemering worden we getrakteerd op het schouwspel van de opstijgende mini roggen en al met al vinden we het een goed begin om Baja de California Sur (BCS) te verkennen.

Zondag de 18de december komen we aan in La Paz, waar we een plekje in de haven gaan zoeken om Jolande en Richard op te pikken. Die komen ons een paar weken gezelschap houden.