Visa perikelen



  



We zitten nog volop in de visa race. Eigenlijk hadden we de moed al opgegeven. Hawaï ligt erg mooi op de route, dus.....nog even volhouden.

Alles gaat via het internet. Daar worstel je eerst eens doorheen, om te kijken wat heb je nodig en is het nodig. Na een tijdje zoeken in alle FAQ's (frequently asked questions) kom je erachter dat je een visa nodig hebt omdat je per boot het land binnen komt. Vervolgens moet je een document invullen. Daar moet je hele hebben en houden ingevuld worden inclusief de gegevens van je vader en moeder. Ook het adres waar je in de USA verblijft en het adres van de persoon die je daar kent. Het liefst ook hoe laat je aankomt. Voor Hawaï!
Goed, daar hebben we wat voor bedacht. Ondertussen zijn we al vier uur lang aan het invullen. Trees is de hoofdinvuller en ik kom op de tweede plaats. Jammer genoeg slikt het systeem mijn gegevens niet. Dat probeer je nog een keer (uurtje) en na wat bladeren ben ik er ineens wel. Goed we gaan verder. We moeten ook de oude paspoorten meenemen en een uittreksel uit het geboorteregister. Tja dat hebben we niet. Wat nu? Naar de Gemeente, kijken of we iets digitaals kunnen krijgen. Ja zo gemakkelijk is dat niet. Gemeente Putten geeft aan dat we naar de geboortestad moeten. Zwolle kent mij niet en in Groningen ligt het systeem voorlopig plat. Lekker. Dagen later komen we er achter dat het voor ons niet nodig is. Jammer genoeg kom je daar pas achteraf achter. Dit soort processen zijn niet goed voor korte lontjes en regelmatig stoppen we ermee en zeggen we "zullen we de USA maar overslaan"!

FF doorzetten ......uiteindelijk hebben we twee officiële documenten en kunnen gaan betalen. Probeer eerst maar weer eens in de goede site te komen, dan weer alle gegevens invullen, creditkaart nummers etc etc en druk je per ongeluk op de muis en alles is....weg. Het systeem begint weer opnieuw. Wij dus ook en dan verschijnt er in het rood en in het Engels natuurlijk "betaal niet te veel want er wordt nooit iets teruggestort". Weer die hele riedel gedaan, we zijn ondertussen een paar dagen verder hoor. Geduld raakt ook wel eens op en de WiFi is ook wel eens uit de lucht. We denken dat we betaald hebben, 320 dollar, maar geen bevestiging. Gaan we uitzoeken. Het komt er op neer dat de ambassade geen visa vragen beantwoordt. Dat is gemakkelijk (voor hun). Naar de ING en daar zit ook alles verkeerd, maar gelukkig kan Trees d'r zus zien of we betaald hebben. Niets dus.

Weer naar de betaal USA site, weer alles invullen en weer slikt het systeem mijn gegevens niet. Je kunt ook per telefoon betalen. We zoeken een vaste telefoon, omdat de Handy niet veel lawaai geeft en de prepaid erg snel leeg is. Bij Maria van de Centro Naval mag Trees bellen en dat gaat beter, ze betaalt en na vele toetsen te hebben ingedrukt is de 320 dollar betaald en krijgen we een betalings nummer. Hoera!

Nu moet er weer gebeld worden om een afspraak te maken voor de vingerafdrukken en een afspraak bij de ambassade. Weer alle gegeven doorgeven en nu ook herhalen omdat het telefonisch gaat. Na een kwartiertje is het echter gelukt en hebben we twee afspraken. Vreemd was wel dat ze ons in het systeem niet kon vinden. We moeten nu nog een bevestiging krijgen en morgen kunnen we erheen.
Het is een uurtje fietsen, het is mooi weer en we zijn op tijd. Bij de balie aangekomen, zegt deze mevrouw dat we niet in het systeem staan en nog niet betaald hebben, maar nu hebben we een betalingsnummer. Ja ja, of we willen wachten, want ze kunnen ons niet vinden in het systeem. Na een half uurtje wachten hebben ze dan toch de gegevens gevonden. De telefoondame had een naam verkeerd gespeld en een paspoortnummer verkeerd genoteerd. Tja! Dan wil je niet weten hoe vaak er in de USA site gedreigd wordt met allerlei juridische zaken als wij wat verkeerd doen en zelf maken ze er een grote rotzooi van. De foto en de vingerprints zijn gemaakt en de volgende afspraak staat nog. Daar hebben we nu een bevestiging van gekregen, maar.....nu is de geboortedatum verkeerd ingevuld. Het blijft moeilijk, gelukkig zegt het bijbehorende filmpje dat het allemaal heeeel gemakkelijk is......en das prettig om te weten.

Maandag is de grote dag, we gaan op audiëntie bij de ambassade. Jammer genoeg voorspelt de weerman regen en veel wind en het is drie kwartier fietsen. Mmmmmm, maar we hebben geluk, want het is 's morgens droog en om kwart over acht zijn we al bij de ambassade. Tijd voor een bakkie dus, want om kwart voor negen mogen we ons pas melden, de vingers worden nog gecontroleerd en het gaat goed! In no-time zijn we aan de beurt en deze dame is heel begripvol. Even wilde het computersysteem niet meewerken, maar ze had het snel onder controle. Mooi! Natuurlijk moesten we uitleggen waarom we graag een visa wilden. Ook deze dame wist niet, dat het Visa Waiver programm niet geldt wanneer je met een boot de USA binnen komt....... Het komt zelden voor dat er in BsAs zeilers komen die naar de USA willen varen. In ieder geval vond ze het goed. Nu is het wachten op ons paspoort. Er kan nog van alles verkeerd gaan. Eind goed, al goed, visa retour gekregen via de Balie van de DHL in Belgrano en nog de goede ook.

Vele dingen gaan er goed.......

Onderdompeling in het lawaai

Op zaterdag verlaten we Ensenada op weg naar Nunez in de veronderstelling dat we ons via de marifoon af kunnen melden bij de Prefectura. Het lijkt allemaal goed te gaan, maar dan ineens klinkt er "Santa Ana": "Regressa". Laat ik nu weten dat dit terugkomen (in de gebiedende vorm) betekent. We vragen waarom, maar ja daar komen we niet uit, dus rechtsomkeert en weer naar de haven. Bijboot van boord, fietsen van boord en naar de Prefectura in de stromende regen, want de hemelpoorten waren open gezet. De dienstdoende "politieman" weet niet welk papier er boven water moet komen en achteraf blijkt, dat ze ons het land hebben uitgeschreven. Lekker handig. Jens zei later, dat we toch helemaal geen stempel in ons paspoort moesten hebben, ja voor de "Entrada", maar geen "Salida". Het hele gedoe heeft een paar aardige mensen op de "immigratie" in Buenos Aires keurig voor ons opgelost. Nu staat er een dikke stempel in met "ANULADA". Uiteindelijk dus zondag opnieuw op weg. We hebben de wind goed in de zeilen gehad in tegenstelling tot zaterdag  met veel regen en onweer.

Het traject zit weer vol met wrakken, ondieptes en voor de laatste 10 mijl moet het zwaard nagenoeg naar binnen en is het moeilijk koers houden. Het is behoorlijk laag water wanneer we het baaitje van Nunez binnen lopen. Jens en Carlos staan ons al op te wachten en gezamenlijk leggen we de boot voor anker en het achterschip aan een boei. Volgens Carlos is de boei zwaar en zal geen problemen geven. Die nacht waait het wat harder en ....de boei is geen partij voor het gewicht van ons schip. We hebben de boei met haar gewicht (200kg) zeker 30 meter meegesleept en liggen nu gewoon achter ons anker. Later op de dag zakt het water nog wat verder en staat de SantanA braaf op de grond. Geen probleem het is zachte modder. Het is hier niet zo ruim en het lijkt me beter de boot anders te verankeren. Nu liggen we verder naar achteren, waar het wat dieper is en tussen vier lijnen, twee boeitjes en ons anker op 30 meter. Twee lijnen aan land en twee aan de steigerpalen, verzwaard met kettingen. Zo... nu moet het goed komen.

In BsAs, een stad waar ca. een derde van de 40 miljoen Argentijnen woont, is het voor ons wel even wennen. Bussen, auto's, treinen, vliegtuigen en een paar verdwaalde fietsers, veel gaten in wegen en stoepen. We zijn al geen stadsmensen en hier worden we er helemaal in ondergedompeld. Alles met fiets, trein en elke dag maar weer op zoek naar van alles. En toen .....kwamen we in een dipje, allebei snotverkouden en een hoofd helemaal daas van al het lawaai, eigen besognes, zoals: waar zijn de watersportwinkels, waar vind ik info over zonnepanelen, pc's, tandarts, visa USA en wat dies meer
zij. Eigenlijk kwam de verkoudheid als geroepen, want na anderhalve week de stad verkennen met fiets, trein en plattegrond op zak, was toch blijkbaar de tijd gekomen om een pauze in te lassen en de zaken weer eens op een rijtje te zetten....., want iets zoeken hier in BsAs is niet zo maar even.
Ondertussen hadden we beiden last van een "kort lontje", wat na een dagje rust in elk geval niet meer zo vuurgevoelig was en zijn we tot de conclusie gekomen dat we sommige dingen maar eerst uitstellen tot later of er moet "toevallig" is passends voorbijkomen.

Elk weekend wordt ons baaitje werkelijk overspoeld met optimisten en andere kleine bootjes. Ik vind die kinderen moedig, de zon schijnt en is het koud; het is nog steeds winter en de bomen zijn nog kaal. Ondanks de enorme vervuiling zit het hier vol met vogels. Vooral de papagaaien zijn aanwezig; die maken wel zo'n lawaai. Toch niet zoveel als de laag overkomende vliegtuigen. We liggen weer eens onder een vliegveld. Op een steenworpafstand een 10 baans snelweg en zwaar ronkende diesel treinen is het hier geen idealistisch natuurplekje. Gelukkig zijn de papagaaien, kiekeboe's en de valken er nog. Wat een lawaai!

Foto 1- eerste indruk Argentinië (Ensenada) 2- aanloop Buenos Aires 3- daar moeten we naar binnen 4- in het web van touwen en ankers 5- optimisten vloot 6- ze zitten laag 7- lawaaipapagaai

Snelle passage en langzame officials

 

 

  

  

 

 

 

 

Na een maand in Rio Grande te hebben gelegen is het zover, er is een Weather window van bijna twee dagen en nu moet het lukken. Met prachtig weer lopen we het zeegat uit en zetten koers naar Punta del Este, Uruguay, ongeveer 230 mijl naar het zuiden. De eerste vierentwintig uur hebben we een lekker windje uit het noorden en daarmee leggen we 120 mijl af. Dit is precies het gemiddelde wat we willen, echter dat blijft niet zo. De wind trekt aan naar 6 tot 7 bf. We zetten een rif en draaien de kluiver een stukje weg, en ondanks dat zet SantanA het op een lopen. De teller staat regelmatig tegen de 10 knopen aan en zo schuiven we met full speed langs la Paloma en Punta del Este. We krijgen hier last van venijnige windvlagen en steile golven. Ik zet een tweede rif en de kluiver gaat helemaal weg. Dat geeft wat meer rust en zo varen we 's nachts de Rio de la Plata op richting Montevideo. Achter ons lopen ondertussen behoorlijke golven met indrukwekkende witte koppen die in deze donkere wereld worden versterkt door het fluorescerende effect van het water. Gaaf!

In de ochtend passeren we Piriapolis, de wind is er nog en zodoende besluiten we verder te gaan. Ondertussen is het voor mij (Trees) een verjaardag op zee, misschien geldt die tijd niet die je op zee jarig bent, dus word ik niet ouder?!. Aan m'n rimpels te zien gaat dat vliegertje niet op, wel zingt Ann ("Orca") over de SSB 's morgens een verjaardagslied in het Zweeds voor me. Helaas valt de wind al spoedig weg en gaat de motor aan. De hele dag blijft de wind dwarrelen en schieten we niet zo snel meer op, dan weer zon, dan weer wolken, dan een dikke plensbui en hele dreigende wolken. Zogezegd wisselvallig weer. Isla de Flores schuift voorbij en in de verte zien we de skyline van Montevideo. Helemaal niet indrukwekkend en er ligt een "veld met kerstbomen", zo noemen wij alle AISjes op onze plotter, met vrachtschepen. De plotter maakt de navigatie minder moeilijk en we kunnen de meeste boeien en wrakken wel vinden. De La Plata ligt er vol mee en dan ook nog al die ondieptes. De "Graf Spay" hebben ze hier ook een zeemansgraf gegeven. We houden haar op afstand, onder water is ze al net zo gevaarlijk. Die nacht houden we elkaar gezelschap, boeien, veel vrachtschepen, ondieptes, windvlagen, vaargeulen oversteken en wrakken. Je blijft er wakker bij.

Gelukkig kunnen we op de ochtend van 10 augustus ons anker te water laten bij Ensenada (la Plata). We melden ons in ons beste Spaans(???) via de marifoon bij de Prefectura Naval. Na wat spraakverwarring varen we door naar de Club de Regatas, maar wat een troosteloze boel en wat ligt er ook hier weer een hoop zooi tussen het afval. Zelfs een aantal half gezonken koopvaardijschepen. In de haven is nog niemand wakker, maar uiteindelijk worden we bijgestaan door 2 mannen, die ons vanaf de wal toeroepen. Een ligplaats tussen de palen wordt het niet, want die zijn te smal of wij te breed, maar achter onze spijker gaat het ook heel best. Er is ruimte genoeg.

De Braziliaanse kust was niet zo gemakkelijk te bezeilen, maar het spelletje met de wind hebben we goed doorstaan. Hoe het traject naar het zuiden verder zal verlopen weten we nog niet, maar tot zo ver hebben we het maar weer gered.

Argentinie..... we zijn er!

Foto: 1- Rio de la Plata 2- rolwolk 3- Kerstbomen AIS 4- Prefectura Naval 5- bloeiende scheepswerf? 6/7- ook afval

Warm welkom in Rio Grande

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is laat in de middag wanneer we het ondiepe water van Rio Grande opsturen en tevens de grootste lagune van de wereld. Hij heet "Lagos dos Patos" ofwel lagune van de eenden. Je zou Nederland erin kunnen leggen en misschien nog wel ruimte overhouden.

We zijn koud en moe van de laatste dagen en het regent nog steeds. Het laatste stuk voert ons langs de stad. We blijven dicht onder de wal omdat het hier erg ondiep is. We zoeken de steiger van het museum want daar schijnen de meeste zeilers heen te gaan en de eigenaar, Lauro, moet erg vriendelijk zijn. Het regent hard en eigenlijk willen we net het anker laten vallen, als we iemand horen roepen vanaf een klein steigertje. De man met de paraplu roept "if you want, you can moor here". Gelukkig hebben we weinig diepgang en schuiven pal over de modder langs het steigertje en worden van harte welkom geheten door Lauro en zijn team. Wat een luxe, een steiger met water en stroom.

Lauro is iemand die geeft en zelden wat van jou neemt en zo zitten we regelmatig met zijn team in de keuken en eten gezamenlijk. De ene keer heeft hij 4 kg garnalen gekookt volgens het Moqueca recept en dan zijn er grote stukken vlees met rijst en hartige taart en altijd is iedereen even hartelijk en behulpzaam. Onze bijdrage is een variatie op stampot boerenkool met worst en pilav.
Zo hebben we het wel eens over muziek en prompt komen ze de volgende dag met twee cdtjes (Andy McKee en Renato Borghetti) aanzetten. Hebben ze even gedownload voor ons, dan komt Lauro zomaar met goede wijn aanzetten of koffie, van alles als hij ons maar blij kan maken. Mee eten is altijd een feest, ze vinden het ook leuk en interessant om met ons samen te zijn en vooral....de boot, die doet wonderen, ze zijn er gewoon trots op dat er zo'n prachtig schip bij hun aan de steiger ligt. Ondertussen is ook ons wapperende, kleine bijna versleten Braziliaanse gasten vlaggetje vervangen.
We verlaten binnenkort het land en zagen geen noodzaak deze te vervangen, maar volgens onze gastheer kon dat niet. Nu wappert er een grote nieuwe vlag in de mast en die valt wel op. We liggen dan ook bijna met de boeg in de keuken en zijn goed zichtbaar. Maar...wat een warm welkom!

Oh wacht even, er komt net een local in een gemotoriseerde roeiboot voorbij. Die maken zo'n herrie. Er zitten namelijk geen uitlaten op en ze knetteren zo langs je heen. Puf, knetter, puf, knetter..etc......Zo, hij is weer weg.

Er lopen hier veel bezoekers rond. Het is een beetje het "Pieterburen" van Rio Grande. Naast zeehonden/leeuwen (lobo) zijn er schildpadden en Magelan pinguïns gebracht. Ze zijn ziek, verzwakt en kunnen niet op eigen vinnen staan. Naast dit opvangcentrum heeft Lauro een oceanografisch en een Antarctisch museum opgezet. Een school voor de allerarmsten, tuinderijen op een eiland, een museum op een "Waddeneiland", milieupolitie en wat al niet meer! Het is een bijzondere man.

Als avonds de zon ondergaat en het is helder dan krijgen we een waar schouwspel van kleuren en geweldige vergezichten. Vogels als witte Reigers vliegen dan ook rond en hebben we een fenomenaal uizicht. Al met al is het moeilijk hier weer weg te komen, waarom zouden we. Gelukkig werkt het weer niet mee en hebben we de laatste twee weken alleen maar verkeerde wind en kunnen we met een gerust geweten nog blijven liggen aan onze mooie steiger. Dat gerust geweten is een beetje betrekkelijk, daar we dachten snel weer verder te trekken en alle formaliteiten al hadden gedaan in Sao Fransisco du Sul, hebben we hier niets meer gedaan. Eigenlijk liggen we illegaal en "over datum". Wel hebben we natuurlijk nu zeeën van tijd voor de klussenlijst, maar ..... geen onderwaterschip schrobben. De klussen bestaan uit: 220v stopcontact aanleggen in kleine slaapkamer, drinkwaterpomp weer eens uit elkaar halen, allemaal roest en een stukje plastic in een klep, waardoor hij steeds druk verliest, een spontaan gat net boven een lasnaad in de kleine vuilwatertank, gerepareerd met watervast hout en Sikaflex. Om er bij te kunnen, moesten we eerst een hele lading wanden achter de bank weghalen. Gelukkig hebben we een demontabel interieur, maar het blijft een hele klus. Alle navigatie verlichting weer in de vaseline zetten, nieuwe dekwaspomp gemonteerd en alarmlampjes aangesloten. Leidingsysteem ontkalkt, romp ontkalkt en in de was gezet, folie voor ramen gemaakt i.v.m. condensvorming, luchtgaten geboord in onderste bed van kleine slaapkamer en bijna elke dag het filter van onze watergekoelde koelkast schoonmaken, dit
natuurlijk vanwege het "glasheldere" water hier en uh.......films kijken, 10 uur Starwars, op een geleende Bluray cd speler (beide van Mauricio), want anders kon het niet en dat zou toch jammer zijn.

Foto 1- ondergaande zon 2- zoveel vogels 3- locale knetterboot 4- nationale bekendheid "De Kiekeboe" 5- kijkje in de keuken (kippenhartjes) 6- bijna in de keuken 7- gezelligheid 8- zondag, rustdag 9- pinguïns op weg naar gezondheid

Spelletje met de wind

Het is begin juni wanneer we de beschutte baaien rondom Paraty verlaten. Het weer is ondertussen niet echt lekker meer en het is gewoonweg tijd om zuidwaarts te zeilen. De gribs geven aan dat er vandaag weinig wind staat, wel uit het noorden en er zou een beetje regen vallen. Vroeg in de ochtend gaat het anker uit de grond en zetten we onder motor een zuidelijke koers in. Een uur later valt de regen met bakken uit de lucht, de wind is ook behoorlijk aangetrokken en komt totaal uit de verkeerde hoek. Ondertussen zijn we zeiknat en boksen tegen venijnige steile golven in. Het gaat niet echt lekker, er staat ook nog een nare deining en het duurt ook niet zo lang dat we beiden katterig worden en onze magen legen. Lekker beginnetje hoor.

We besluiten al snel de eerst volgende baai aan te doen. Het is allang pikkedonker wanneer we de baai van Ubatuba indraaien. In donker zie je echt niet dat het vol ligt met onverlichte boten en voorzichtig varen we verder. Op de radar barst het van de echo's en het lijkt me wijs daar niet te dicht bij te komen. Het anker gaat erin en opgelucht halen we weer adem, dat was me het weertje wel zeg!

Twee dagen later gaan we verder, de gribs geven weer goed weer aan. Redelijke wind uit het noorden en een wolkenloze hemel. Prima toch. Inderdaad we beginnen met een zonnetje en er staat zelfs een windje. We zeilen! He.. dat is lekker zeg. Toch draait de wind en komt in een tijdsbestek van een half uur tegen te staan. We kruisen eerst tegen de wind in en dat schiet niet op. Na twee uur tegen de wind in kruisen zitten we nagenoeg op dezelfde plek. Boven land is de lucht donker geworden, maar dat zie je hier wel vaker en er gaan geen alarmbellen bij me af. De wolken komen en zo ook de wind. Net op tijd gaan we overstag en koersen van het land af en daar komt de wind ...en de regen. De kluiver in en snel het tweede rif erin. Even later waait de regen horizontaal over ons heen met 40 knopen wind. We varen hoog aan de wind, met weinig druk in het grootzeil en zo blijft SantanA redelijk op haar positie. Gelukkig is het een bui, die een uurtje later weer over is en we vervolgen onze weg. Wel met wind tegen en regen. We zijn blij als het anker voor Ihla Bela er in gaat. Pffff..vermoeiend hoor dat kustzeilen hier.

Het duurt zeker een week voordat er volgens de gribs een beetje wind staat om verder zuidwaarts te zeilen. Tjonge wat is dit een lastige kust. Geen wind of heel snel draaiende winden. Tot nu toe wordt het spel met de wind met kleine inzetten gespeeld en wij staan licht achter! Ons volgende doel is Sao Francisco do Sul, twee dagen verder. Nu geven de gribs beter aan. Eerst geen wind en in de loop van de dag draait ze en neemt ze toe. Anker op en onder motor vertrekken we. De eerste acht uur zijn voor onze trouwe vriend John Deere. De zeiltjes kunnen op en we zeilen weer! Echter wat wisselen de winden hier. Tot de volgende dag is het klapperende zeilen, wat vooruit komen, over de andere boeg en weer klapperende zeilen. Dat laatste is erg. Heel onrustig en elke knal doet de zeilen en het tuig pijn. Om gek van te worden. Wonderlijk genoeg zeilen we de baai binnen, de wind draait nu eens voor de verandering de goede kant op. Voor de baai ligt een ondiepe zandbank en daar wil ik niet met volle snelheid overheen. Ik laat de (zeil) teugels van SantanA wat vieren en met 3 knopen hoppen we zonder problemen over de bank heen. Een uurtje later kan het anker erin en liggen we voor Sao Fransisco, een schattig dorpje uit 1600.

Dertig jaar geleden was ik hier al eens. Toen lagen we met de boeg van de Mijdrecht over de huizen heen, ofwel met de boeg in de kroeg! Nu is dat bijna allemaal weg. Alleen een klein kerkje staat er nog tussen de graansilo's. Verder is er weinig veranderd. We blijven hier meer dan een week om het goede weer af te wachten. Weinig wind en vaak uit de verkeerde hoek.

Het is ondertussen donderdag 28 juni en we zijn (motor) zeilend aangekomen in de baai van Pinheira. We ankeren voor een groot strand, het waait meer dan 6Bf en we wachten op meer wind, niet voor nu, maar voor zaterdag. Zaterdag zou er behoorlijk tegenwind staan en dus wachten we ondanks het feit dat er nu nog een mooi briesje staat in de goede richting. Het spel wordt hard gespeeld. De trajecten naar het zuiden worden nu groter, 350 tot 600 mijl en het spel wordt ook feller. In het zuiden spelen de grote depressies en in die speeltuin willen wij niet zo graag spelen. Het wordt nu een strategisch spelletje en wij willen winnen. Zaterdag wordt er verder gespeeld. Gisteravond, vlak voor zonsondergang (18.00 uur) moesten we een walvis ervan weerhouden de zwemtrap op te klimmen. Mannetje of vrouwtje was daar toch echt te groot voor. Wel even schrikken als er zo'n groot beest pal achter je boot opduikt. Ik had ook echt geen walvis verwacht hier op 35 m diep water. Wij snel naar buiten en ja hoor, weer afblazen en een rug met vin op zo'n 10 mtr. achter de boot, daarna nog een keer en toen ging ie weer richting noord. Een heel groot nieuwsgierig aagje en te donker voor een foto.

Foto's: 1- futuristische kleuren langs de kust, 2- achter de 190m² halfwinder, 3- de eerste Albatros, 4-ochtend schouwspel, 5 en 6-  oud en nieuw Sao Fransisco