Grote verschillen, of toch niet?

Heerlijk.. we zijn in Mexicaanse wateren beland. Weg van de eindeloze stroom nutteloze berichten op de VHF. Weg van de om zich heen schietende US oorlogsschepen, maar op zee blijft het koud. Hoe kan dat, men had ons al lang lekker warm water en het daarbij behorende temperaturen beloofd. Wat dat betreft is er niet veel verschil met de US. Op straat is dat heel anders. Daar is het verschil met de Amerikanen enorm. We lopen Ensenada binnen om in te klaren. De Marina is netjes en is met 81 dollar per nacht behoorlijk duur. Dit verschilt weer niet zoveel , maar op straat ziet het er anders uit. Nou, in de prijs is het voorbereiden van de paperassen en het vervoer naar de Capitania inbegrepen…..Waar we ons van te voren druk over hebben gemaakt, bleek appeltje eitje, als je de portemonnee maar meeneemt. Alle kleine bedragen lopen ook op….ca 120 dollar totaal, wel voor een half jaar.

Heel goed uitkijken waar je loopt. Overal , echt overal grote en diepe kuilen in de voetpaden. Om je heen kijken en lopen tegelijk is er niet bij. Het is opletten en ook op het verkeer. Hier stoppen de auto’s niet meer voor je als je wilt oversteken. Wie niet sterk is moet wachten. Het is verdraaid verdacht hoeveel ze het ook hebben over de Dia des Muertos en al die doodskoppen op straat. We zijn extra gewaarschuwd en staan op scherp.

Wel is het in Mexico gezellig en levendig op straat, heel anders dan de USA. Jammer dat er ook meer afbraak is en heel veel meer afval. Al met al hebben we het wel naar ons zin ook omdat de prijzen in het algemeen weer tot normale proporties zijn gedaald. Voor minder dan een tientje kunnen we uit eten gaan en er een biertje bij doen. Voorheen deed dat toch echt pijn in de portemonnee en dat is over.

De stad is kleurrijk, rommelig en daar waar we komen vinden wij het wel gezellig, maar dat is alleen rond de haven. Verderop ziet het er erg droog uit en voor het eerst voelen we de warme landwind, mmmmm. Inklaren gaat veel gemakkelijker dan voorspeld door de Amerikanen, helemaal geen gezeur over een aparte Mexicaanse aansprakelijkheidsverzekering, onze eigen was voldoende, dus na 2 dagen kunnen we weer verder en dat moet wel , want de haven is veel te duur voor ons.

Een dag verder op motor ligt San Quintin, een rivierdelta waar we willen bijkomen. Het heeft wat voeten in de aarde eer we de vaargeul vinden. Daarvoor varen we , met Orca voorop, langs de rand van de zandbank en net tegen de tijd dat we het eigenlijk willen opgeven vinden we een stuk waar meer water staat en varen nu met voldoende water onder de kiel de rivier op. Later die dag komen er twee Amerikaanse zeilboten, die wij met waypoints helpen en prompt op onze verdere orders willen wachten. Hoe Amerikaans, awaiting your instructions??????

Verder zuidwaarts, bestemming Bahia Tortuga, de wind is al net zo vervelend als voorheen. Het is veel wind met nare golven of windstil met nog steeds nare golven. Het is niet anders en de meeste mijlen motorren we verder. Tortuga, of schildpad , Bay is een grote baai en we voelen ons meteen thuis. Het anker wordt in complete duisternis gedropt en zodra de heklichten aangaan komen de pelikanen en zeeleeuwen langszij. Of we vis schoonmaken,..…we moeten er wel om lachen. Hoezo gedresseerd.

In het dorpje San Bartolomé is het net als in Puerto Magdalena, Bahia Magdaléna, onze volgende stop een grote rotzooi. Overal afval, flessen, plastic, blikken, chips zakken en schijnbaar hoort dat er bij. Komt het nu bij niemand op dit centraal te verzamelen en te verbranden ? Het is de sfeer van dit land en omdat het erg droog is geeft het niet zoveel, want het gaat niet stinken. Het lijkt alsof de mensen er onverschillig onder zijn, dat hun leefomgeving zo vervuild is. Wij zijn blij dat het niet onze leefomgeving is.

Ook het vissersdorp, Puerto Magdalena stelt niet zoveel voor. Het is allemaal niet veel meer dan krotten en in elkaar geknutselde wanden. Daken worden met touwen verankerd zodat deze als dak kunnen blijven functioneren, ook na een storm. Van een afstand blijft het een romantisch gezicht. Er ankeren nog al wat zeilboten , waardoor zelfs hier een winkeltje en restaurant niet ontbreekt.

Samen met Ann en Udo eten we heerlijke Langosto en stukken Marlijn. Wat verder zo fijn is is dat het niet veel kost, nog geen tientje per persoon. Het simpele leven van deze mensen bevalt ons wel en we blijven hier een week liggen alvorens we verder naar het zuiden trekken. Bij het verlaten van Bahia Magdalena maken we voor het eerst kennis met vliegende miniroggen. Verrassend is het, roggen die proberen, wilt flapperend, uit het water op te stijgen. Vooral als het er meer tegelijk zijn is het een koddig gezicht. Vrolijk is het ook en voor ons temeer, daar we de laatste tijd niet veel Sea life gezien hadden.

Na een ritje van twee dagen komen we dan aan in Cabo San Lucas. Nog net zien we een mager walvis spuitje en verder……..hotels, hotels en hotels, visboten en als het donker wordt…DISCO boten. Met harde muziek natuurlijk, vreselijk. De haven is niet veel beter en wat er achter zit…Ach laat maar.

De volgende dag verder, er is nog steeds weinig wind voorspelt en dan kunnen we beter varen. Wat nieuw is dat de NOAA voorspellingen niet erg goed zijn . Eén dag vooruit gaat nog en voor de rest is het afwachten. Oh wee als je niet elke dag je nieuwste weer binnen haalt, dan word je verrast. Zo ook wij, eerst moeten we op ons traject naar Los Frailes vol in de remmen omdat er zomaar een hele grote walvis pal voor de boeg ligt te zonnen en dan zijn de laatste vijftien mijl plotseling heel zwaar.

Eerst waren we verbaasd waar toch al die golven vandaan komen. Geen wind te bekennen en we stampen behoorlijk. In de verte, na een kaap zie ik witte koppen op het water, vreemd. Volgens de Gripfiles zou het bijna windstil zijn. Er gaat nog steeds geen belletje rinkelen, maar het duurt niet lang meer . Alle weerelementen nemen toe en wij geven gas bij, hijsen de fok en stuiteren de golven in. Vijf en twintig knopen , soms dertig, zonder zeil liggen we stil en mét halen we net drie knopen. Water aan dek, alles zout van de spray en we moet opkruisen. Pfff hebben wij weer. Uiteindelijk duurt het tochtje anderhalf uur langer en dat valt wel mee. Wel zijn even opgefrist. Mede door de matige weersvoorspelling zijn de harde noorder winden met vooral de daarbij horende korte hoge golven een vervelende verrassing. Wordt er meer dan 15 knopen voorspeld, blijf dan maar waar je bent , op zee is het dan echt niet leuk.

Net als Caleta los Muertos heeft Los Frailes een prachtig strand. Sinds lange tijd is het water niet zo koud meer en kunnen weer eens snorkelen. Tussen de stenen zwemmen best wel veel tropische vissen, we vinden het heerlijk. Tijdens de schemering worden we getrakteerd op het schouwspel van de opstijgende mini roggen en al met al vinden we het een goed begin om Baja de California Sur (BCS) te verkennen.

Zondag de 18de december komen we aan in La Paz, waar we een plekje in de haven gaan zoeken om Jolande en Richard op te pikken. Die komen ons een paar weken gezelschap houden.

I Just Follow Orders.

We zijn al geruime tijd in de wateren van de Verenigde Staten, de lower fourtyeight wel te verstaan, want Alaska en Hawaii zijn buitenbeentjes. Die horen er niet helemaal bij. Het rijke Amerika, land van onbegrensde mogelijkheden, het land met veel armen en daklozen, het land waar een liter benzine minder kost dan een liter melk, ook het land van de wapens en …..heel veel mensen die alleen orders uit kunnen voeren en geen eigen initiatief mogen hebben. Het is wel eens lastig voor ons, men kan nooit iets door de vingers zien, of onderhandelen over bijvoorbeeld de prijs. Je accepteert of je gaat verder.

De natuur kent dit allemaal niet. Dolfijnen en zeeleeuwen kiezen geen president. Hoewel zij mogelijk een betere keus hadden gemaakt dan de Amerikanen dit maal hebben gedaan. Hun keus zou gevallen zijn op overleven en een schoon milieu.

Na twee weken gewacht te hebben op een groot genoeg weergat, verlaten we Ne-ah Bay. Het dorp beviel ons wel. Bijna alle inwoners zijn Natives, inheemse bewoners en bijzonder aardig. Een gemeenschap die op zich zelf staat met een eigen opperhoofd en daardoor iets minder Amerikaans. Jammer genoeg houden ze niet zo van opruimen en drinkt men nogal wat alcohol. Dat laatste past dan weer goed bij de rest van het land. De zeeleeuwen op de steiger kon het allemaal niet veel schelen, zij aten vis en luierden in de zon en schreeuwden er op lustig op los. Ze zagen er goed en gezond uit.

Zeilen langs de Amerikaanse kust blijft een probleem. Teveel wind, maar meestal te weinig. Drie dagen slingeren we als gekken over de chaotische golven met de wind mee naar het zuiden. De andere vier dagen blijft de wind weg en motorren we zoals gewoonlijk verder. We zien hele hordes walvissen en dolfijnen, veel meer dan verwacht. Op de VHF worden er zelfs veiligheid berichten uitgezonden voor bepaalde zandbanken met hoge concentraties walvissen. To keep a sharp lookout….Natuurlijk!

Dan komt de Golden Gate Bridge in zicht. Toch wel bijzonder die oude brug. Vooral de wetenschap hoe en wanneer deze gebouwd is, dat is wel indrukwekkend. Verder is het fantastisch, dat wij er onder door varen. Het anker valt in de ondiepe wateren voor Sauselito, de dure voorstad van San Francisco. Twee weken lang liggen we hier met een cool uitzicht op de stad , Alcatraz op de voorgrond en de Golden Gate net achter de berg. Helaas niet erg rustig, continu worden we geteisterd door hoge golven van de vele speed boten, ferry’s , alles wat maar vaart maar vooral door slecht weer uit het zuiden.

San Francisco is een voor Amerikaanse begrippen mooie stad. Gebouwd op vele heuvels, voorzien van fraaie parken en veel groen in de straten. Het heeft een gemoedelijk sfeer, wat wij wel kunnen waarderen. Zoals al die toeristen rijden we met de Cable Car rond, bezoeken we China Town , pier 39 en Fischermans wharf. De boottrip naar Alcatraz laten we schieten, doen we wel met ons eigen bootje. Meestal nemen we de bus. Voor een tientje rijdt hij ons naar de stad en ze zijn altijd op tijd. Best wel gemakkelijk. Zo brengt de bus ons naar het Muir National Park, waar de giganten (Redwoods) staan. Voor mij is het bijzonder dat in een overwegend droog landschap ineens een bos staat met enorme bomen die duizenden jaren oud zijn.

Sauselito werd tijdens de tweede wereld oorlog omgetoverd in een enorme scheepswerf. In drie jaar tijd werden er 100 Liberty schepen gebouwd en niet te vergeten ook een werf om dit te laten plaats vinden. Nu wonen er de rijken en zijn de kranen verdwenen en hebben plaats gemaakt voor jachten. Dat er hier veel rijken wonen vinden we niet erg, maar ze drijven de prijzen wel erg ver op. Het is de duurste plek tot nu toe om boodschappen te doen, zelfs in een supermarket. Duurder dan noord Alaska. Een tientje voor een klein kip filetje en zo. Het wordt tijd om verder te trekken.

Deze keer is dat niet zo ver en dus gemakkelijk wat betreft het weer. Twintig mijl verder ligt Half Moon Bay, een goede ankerplek beschut voor alle windrichtingen.

Met de stroom mee glijden we onder de Golden Gate Bridge door naar de open oceaan. Weet wel dat een sterke uitgaande stroom effect heeft op de oceaandeining die uit de tegenovergestelde richting komt. Heftig slingerend en stampend schuiven we de oceaan weer op.

Half Moon Bay is een verademing. Sinds lange , lange tijd ligt de boot weer eens stil, geen geslinger meer, niet steeds alles vast houden en zo. Heel aangenaam…. helaas krijgen we wat anders, …een misthoorn en een beste. Best als het mistig is, maar deze werkt 24 uur, 7 dagen per week of wel onophoudelijk. Elke paar seconden… PHOOOOOOO. Het weer verslechtert en er komen steeds weer sterke zuid winden langs en al met al zijn we gedwongen meer dat 15 dagen naar de PHOOOOOOOO te luisteren.

Gelukkig heeft Half Moon ook wat anders te bieden. Naast dat het de beste surfplek van de west kust is, genaamd Maverick, is er hier een pelikanen resort. We zijn echt midden tussen de pelikanen beland. Honderden vliegen af en aan en met duizenden zitten ze op de pieren om ons heen. Er hangt wel een luchtje om die beesten, maar de aanblik is fantastisch. Wij noemen ze B2, naar de bommenwerpers in WOII, maar hun vliegkunsten zijn verre van log.

Zeeleeuwen zijn er ook en dit keer laten ze ons mee genieten van hun tafelmanieren. De gevangen vis wordt eerst onthoofd en vervolgens in stukken gegooid. Het is een gooi en smijtwerk van jewelste, waar de meeuwen dankbaar gebruik van maken. Niet zonder risico want wat als de vliegende vis jouw net treft.

Als dan eindelijk de zuidelijke winden even uit het noorden gaan komen trekken wij verder. Zodra de havenmonding achter ons ligt, gaan we tekeer zoals elke keer. Orca zit net voor ons en het lijkt wel of ze haast plat gaat. Zo erg is nou ook weer niet, maar we geven extra veel gas om hier zo snel mogelijk weg te zijn. Al motorzeilend passeren we na een dag Cabo Conception, waar het normaal altijd hard waait en nu ff niet. Passeren we de vele olieplatforms en varen dwars door olie velden. Het stinkt als de hel en later blijkt het moeilijk te verwijderen van de romp. Santa Barbara is ons doel, niet in de dure marina, maar er net buiten. Volgens de pilot een prima plek. De politie denkt daar anders over en dirigeert ons naar een plek twee kilometer verderop. Het risico op los geslagen boten vinden ze te groot. Het moet maar.

Santa Barbara is wel aardig om een keertje door te lopen, maar verder is ze gewoon decadent, niks bijzonders, behalve dat je er geen hoogbouw ziet. Newport, een dagje verder, is leuker. Gemeerd tussen twee boeien genieten we van deze omgeving. Hier wonen en varen de rijken van het land. Nog nooit zag ik zoveel “stofzuigers” op de weg en zoveel “strijkijzers”op het water. . Wauw!

Porches, Ferrari’s, Mazarati’s, Mercedessen en allemaal met zoveel mogelijk pk’s. Het kan niet op. Er is zelfs een showroom voor McLarens. Op het water is het al niet anders, veel pk’s en grote lawaaierige uitlaten. De huizen langs het water, net buiten ons budget. Een lapje grond, aan 1 miljoen heb je nog niet genoeg…….Ik moet er wel om lachen. Het is anders dan in Neah Bay, dat wel.

Binnenkort zetten we zeil voor Mexico. Hoe zou het daar zijn? Zouden die Mexicanen ook zo goed orders opvolgen? We zullen zien.